DUPLICITY

Duplicity, film čiji je scenarista i režiser Tony Gilroy, najavljivan je i reklamiran kao vrhunski romantično-komični špijunski triler, na temu industrijske špijunaže između velikih multinacionalnih kompanija. Nakon što sam bio u prilici da ga odgledam (na trenutke sa naporom), mogu slobodno reći da sam razočaran u odnosu na ono što je najavljivano, ali i uopšteno govoreći.

Nekoliko vrhunskih glumačkih imena i njihove markantne pojave na filmskom platnu, kao i nosioci sporednih uloga, svojski su se trudili da izvuku maksimum iz skromne i već viđene priče, i jednako skromnog scenarija. Režiser i scenarista Tony Gilroy je u smislu samog režiserskog zanata zadovoljavajuće obavio svoj zadatak; film Duplicity obiluje zanimljivim kadrovima i odličnom fotografijom, koji su lepo montirani i upakovani, tako da se na trenutke čini da gledamo prestižni reklamni spot ili filmovani strip. Ali, u načinu kako je sam film vodio, očigledno se lošije snašao i u mnogo čemu nepotrebno zbunio gledaoca i razbijao dinamiku filma. Takođe, retrospektivni pristup i razvoj radnje u ovom slučaju ne donosi mnogo koristi, iako je to tehnika i veština kojom su se služili scenaristi i režiseri mnogih uspešnih i nezaboravnih trilera (setimo se samo The Usual Suspects). Ne verujem da se radi o neznanju, nego o pogrešnoj koncepciji i nejasnoj ideji kom žanru bi ovaj film trebao da pripada. Jer, koketirajući sa elementima trilera, komedije, romanse i krimića, desilo se da je film ostao negde između svega toga, a zapravo nigde. Svi ti elementi su površno zastupljeni i u celini nevešto ukomponovani, razvodnjavajući jedni druge. Ono što me najviše začuđuje, jeste činjenica da je Tony Gilroy odličan i potvrđen scenarista, u ogromnoj meri zaslužan za uspeh mega-hitova kao što su The Devil's Advocate, Armageddon, Michael Clayton i sva tri dela The Bourne Identity.

Za film sa ovakvom tematikom i sa ovakvim podžanrovskim elementima, svakom scenaristi i režiseru su potrebni izuzetni glumci, kako oni koji su nosioci glavnih uloga, tako i sporednih. Zato i ne čudi njihov odličan i uspešan izbor za ovaj film. Tom Wilkinson je standardno maestralan i njegova pojava u velikoj meri doprinosi gledljivosti ovog filma, baš kao i Paul Giamatti, koji se u ovakvim ulogama fantastično snalazi i u njima nalazi svoje prirodno mesto. Nosioci glavnih uloga, Julia Roberts i Clive Owen su već bili filmski partneri u sličnom zanimljivom odnosu kao ovde (u filmu Closer, o kome sam već pisao u sekciji Svet Filma). Za oboje smatram da su velike i dokazane pojave u filmskoj umetnosti. Poseduju veliki umetnički talenat, potrebno glumačko umeće i stalnu inspiraciju, kao i neobičnu i vanserijsku unutrašnju i spoljašnju privlačnost. Među njima postoji i oseća se jasan i jak fluid, koji po mom mišljenju ponajviše i nosi ovaj film. Umesto da se trude da glume, oboje pokazuju pravu emotivnost. Njihov govor tela, ton u glasu, izraz na licu ili samo pogled – u potpunosti kazuju sve. Različite varijacije jednog njihovog dijaloga, u kome se sve to jasno vidi, čine scenu koja služi kao bitna filmska građa i doprinosi interesovanju za dalje praćenje filma. Ta scena, odnosno njene varijacije, je po mom mišljenju i najveća scenarijska, kao i uopšte umetnička vrednost ovog filma.

Najveća vrednost ovog filma kao temetske celine, jeste da nam skrene pažnju na to čime se sve i na koji način služe razni tajni, ali i javni centri moći koji vladaju ovim svetom, u smislu mentalne i finansijske manipulacije ljudima.

Za ljubitelje ovog žanra, kao i pomenutih glumaca, ovaj film je vredan zadovoljavajuće pažnje. Na skali od jedan do deset, dajem mu ocenu pet.

                                                      Srdjan Djerić